Een nieuwe fase voor infrastructuurbeleid

VONKWe belanden in een nieuw tijdperk van infrastructuurplanologie, zo stel ik in mijn eerste wetenschappelijke paper. ‘Traditionele’ transportinfrastructuurnetwerken als vaar-, spoor- en snelwegen zijn zo goed als af in de meeste westerse landen. Als we kijken naar de nationale vaarwegen zijn de belangrijkste schakels gebouwd in de loop van de vorige eeuw; de afgelopen dertig jaar zijn we vooral druk geweest met het ‘finetunen’ van het netwerk. Dit betekent op sommige plekken grotere kunstwerken (infrastructuur) om de grotere schepen een plek te geven. Ook kwam de integrale benadering op, waarin meer aandacht is voor de omgeving (‘gebiedsgericht werken’). Er komt echter een grote, nieuwe uitdaging aan: het vervangen van bestaande infrastructuur. Hoe gaan we hiermee om? De huidige praktijk, vaak nog gericht op expansie, lijkt niet altijd meer adequaat. Infra-beheerders zoals Rijkswaterstaat zijn dan ook bezig zich aan te passen aan deze nieuwe context. Er worden nieuwe beleidsrichtingen verkend, maar veel lijkt nog op de bestaande manier van werken. Het gevaar bestaat dat die manier van werken incongruent raakt met de staat van het infranetwerk, terwijl afstemming tussen die twee noodzakelijk is.

Een eerste versie van dit argument is te vinden in een bijdrage aan het CVS Congres (november 2015) van Tim Busscher, Jos Arts en mij. Op het Deltaportaal kan je zien welke natte kunstwerken moeten worden vervangen de aankomende decennia.

Advertenties

2 thoughts on “Een nieuwe fase voor infrastructuurbeleid”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s