Modelleren van complexe systemen

frankhauser.jpg

In een serie Planning & Complexity seminars was afgelopen week hoogleraar Pierre Frankhauser (Université de Franche-Comté) te gast. De modelmatige aanpak uit de geografie kwam langs met onder andere Torsten Hägerstrand en Walter Christaller. Deze aanpak, vaak kwantitatief en positivistisch van aard, heeft in de geografie veel kritiek gekregen. Zie bijvoorbeeld hoe in Nederland de Centrale Plaatsentheorie van Christaller vorm heeft gekregen in de Noordoostpolder. Frankhauser presenteerde een een verbeterde versie hiervan, samen te vatten als ‘Christaller 2.0’. In deze versie wordt complexiteit omarmd en als een gegeven beschouwd. Maar hoe kan je complexe systemen modelleren? Het antwoord van Frankhauser was paradoxaal genoeg dat complexiteit moest worden vermeden voor het modelleren van complexe systemen. Het aantal variabelen moet daarom worden beperkt. Frankhauser liet mooi zien hoe modellen veel geavanceerder zijn geworden. Zulke modellen kunnen zeker helpen om inzicht te geven in hoe de wereld werkt, en welke factoren met elkaar samenhangen, maar de voorspellende waarde moet niet worden overschat. Helemaal niet als je uitgaat van complexe systemen, lijkt me: een kleine verandering kan volgens deze theorieën het zetje zijn voor grootschalige systeemveranderingen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s