Verhalenvertellers

munichcyclingtour.jpg

Mijn indruk is dat onder wetenschappers planologen er methodologisch bekaaid vanaf komen. Planologen zijn vooral fan van case studies. Ik heb het niet geturfd, maar op het AESOP Young Academics congres van afgelopen week kwam in elke presentatie die ik bijwoonde wel een case study tevoorschijn. De kritiek van andere wetenschappers is dat deze case studies teveel een verhaal blijven. Wat beïnvloedt nou wat? Kwantitatieve geschoolde wetenschappers missen over het algemeen de statistische modellen en de cijfermatige onderbouwing; kwalitatieve geschoolde wetenschappers vinden dat de case studies niet rigoureus genoeg zijn bekeken. Onder veel planologen lijkt er geen specifieke aandacht voor methodologie te bestaan. Bestuurskundigen kunnen daarentegen jaarlijks verschillende methodecursussen volgen, aangeboden door de European Consortium for Political Research. Planologen springen liever sneller naar de conclusies: welke implicaties hebben die? Hoogleraren dagen tijdens promoties studenten uit deze implicaties te bediscussiëren – wat de praktijkoriëntatie van de planologische wetenschap maar weer benadrukt. Dat het werk waar de conclusies op gestoeld zijn wel eens rammelt, lijkt minder uit te maken. Is het een idee dat een organisatie als AESOP een aantal methodologische zomer- of wintercursussen opzet, of is de vijver daarvoor te klein?

Advertenties

One thought on “Verhalenvertellers”

  1. Mooie bedenking Jannes! Koppel dit argument met ‘is planologie wel een wetenschap’ en je hebt het antwoord volgens mij. Waar planologie (en geografie) in uitblinken is het ontwikkelen van ‘brillen’ waarmee naar de werkelijkheid kan gekeken worden, zoals jij zegt, om te verklaren waarom iets gebeurt in realiteit. Die bril zou in principe los moeten staan van de case study. Dit vergt heel veel theoretische en methodologische kunde, maar is naar mijn mening enkel ‘relevant’ als ze toepasbaar is, toch binnen het veld van ruimtelijke planning (in kritische geografie zijn theoretische discussies bijvoorbeeld wel gangbaar). Dus in andere woorden, ik denk dat case studies een stuk essentieel zijn aan onze discipline. Het probleem wat jij echter aankaart, denk ik toch, is dat het omgekeerde gebeurt, namelijk dat de case study de bril wordt waarmee de theorie/methodologie bewezen wordt. De case study wordt zo de algehele waarheid en kan zelfs (buiten de auteur) een eigen leven leiden. Massey haar onderzoek over London heeft dit aangetoond. Het onderzoek toonde aan dat een relationele blik kan beter verklaren waarom London het economisch goed doet, maar dit betekent niet dat een relationele blik op een regio altijd de beste manier is om dergelijke analyses te doen. Onderscheid de kip van zijn ei. Een cursus hierover zou inderdaad niet misplaatst zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s