Stedelijke en rurale identiteiten

hansen zeh boek.pngIn de Duitse romans Het oude land (Dörte Hansen) en Ons soort mensen (Juli Zeh) (beiden vorig jaar verschenen in een Nederlandse vertaling) wordt het contrast tussen stad en platteland prachtig beschreven. Hansen beschrijft de regio das Alte Land bij Hamburg. Zeh heeft het over het fictieve dorp Unterleuten, niet ver van Berlijn in het voormalige Oost-Duitsland. De plattelandsbewoners en de ‘import’ worden in beide boeken niet gespaard. In Het oude land kom je bijvoorbeeld een ouder koppel tegen dat lekker wil afbouwen op het platteland en er alles heerlijk ‘authentiek’ vindt – tot ergernis van de lokale bevolking. Ook wordt de yuppengeneratie in de grote stad (Hamburg) treffend beschreven. In Unterleuten regelen de inwoners alles liever lekker zelf, zonder invloed van buitenaf, en hoort iedereen net wat anders via de dorps-tamtam. Vind als buitenstaander daar maar je weg in. Is dat dus iets ‘lekker authentieks’ waar je vrienden in de stad jaloers op zijn of iets ouderwets en achterlijks? Andersom is het net zo: hebben die stedelingen nou echt geen weet hoe je dingen regelt? En kunnen ze sommige dingen niet gewoon de boel laten? Verplichte kost voor (cultureel) geografen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s