Nooit meer ‘uit’

bestkeptsecret

“Infinite content / We’re infinitely content,” zingt Win Butler van Arcade Fire op hun nieuwe LP die veelzeggend Everything Now heet. Nu we door heel Europa zonder extra kosten data kunnen roamen hebben we ook daar nog gemakkelijker toegang tot het internet. Ik merkte het zelf onlangs in Lissabon, waar je in de metro vrolijk kan Whatsappen met Nederland en je nog snel even dat adresje op Google Maps kan opzoeken. De Volkskrant schreef dit weekend dat het continu verbonden zijn niet alleen een lust is, maar ook als een last wordt ervaren. Plekken worden hierdoor anders beleefd: de ‘sense of place‘ van mensen (kortweg hoe mensen een plek ervaren, een term uit de culturele geografie) wordt veel meer een hybride van de ervaringen op een concrete plek vermengd met interacties met je digitale contacten. Je geniet niet alleen van je biertje op dat mooie pleintje, je volgers kunnen live meegenieten via sociale media en beïnvloeden zo (indirect) hoe jij dat biertje daar drinkt. In de woorden van Arcade Fire: we hebben alles direct tot onze beschikking en we zouden niet meer zonder kunnen.

Pokémon privilege

Pokemon.jpg

Mocht je ‘white privilege’ hebben, dan is de kans groot dat je ook ‘Pokémon privilege’ hebt. Op CityLab las ik dat er meer Pokéstops en Gyms zijn in witte, welvarender buurten dan in zwarte, minder welvarender wijken in Washington D.C. De locaties zijn geselecteerd door spelers van Ingress, de software waar de Pokémon Go app op gebaseerd is. Deze spelers zijn over het algemeen jong, welvarend, blank en man, waardoor de wijken waarin zij wonen oververtegenwoordigd zijn. Hoe erg is dit? We praten natuurlijk ‘slechts’ over het vangen van Pikachu’s. Andere apps en websites laten echter vergelijkbare verschillen zien. De bezienswaardigheden in Google Maps zijn bijvoorbeeld merendeels toegevoegd door dezelfde jonge, blanke, witte mannen. Is dat niet een te beperkte bril? Ondanks de sterk gegroeide aandacht voor participatie in ruimtelijke planningsprocessen blijft het verdomd lastig om een inclusief planningsproces te organiseren waarin iedereen – juist ook minderheden – gehoord wordt. Digitale initiatieven worden geroemd om hun toegankelijkheid (voor iedereen bereikbaar), maar dit soort voorbeelden laat zien dat dat niet direct opgaat. De ongelijkheid verdwijnt dus niet zomaar met digitalisering.