Nooit meer ‘uit’

bestkeptsecret

“Infinite content / We’re infinitely content,” zingt Win Butler van Arcade Fire op hun nieuwe LP die veelzeggend Everything Now heet. Nu we door heel Europa zonder extra kosten data kunnen roamen hebben we ook daar nog gemakkelijker toegang tot het internet. Ik merkte het zelf onlangs in Lissabon, waar je in de metro vrolijk kan Whatsappen met Nederland en je nog snel even dat adresje op Google Maps kan opzoeken. De Volkskrant schreef dit weekend dat het continu verbonden zijn niet alleen een lust is, maar ook als een last wordt ervaren. Plekken worden hierdoor anders beleefd: de ‘sense of place‘ van mensen (kortweg hoe mensen een plek ervaren, een term uit de culturele geografie) wordt veel meer een hybride van de ervaringen op een concrete plek vermengd met interacties met je digitale contacten. Je geniet niet alleen van je biertje op dat mooie pleintje, je volgers kunnen live meegenieten via sociale media en beïnvloeden zo (indirect) hoe jij dat biertje daar drinkt. In de woorden van Arcade Fire: we hebben alles direct tot onze beschikking en we zouden niet meer zonder kunnen.

De Brexit verklaard

brexit

Philip McCann zwaait – helaas – af als hoogleraar in Groningen. Hij keert terug naar het Verenigd Koninkrijk, en spaarde het land niet in zijn afscheidscollege (georganiseerd door studievereniging Ibn Battuta en de Professor Keuning Vereniging). In zijn verhaal ging hij in op de Brexit, wat volgens McCann in essentie een economisch-geografisch probleem is. De figuur hierboven (gepubliceerd in de Financial Times) laat het mooi zien: de regio’s die eigenlijk het meest afhankelijk zijn van de Europese Unie, hebben het meest voor een ‘Leave’ gestemd. Inwoners lijken dus een misvatting te hebben van hun probleem, door McCann samengevat als een geographies of discontent. Zij die het meest ontevreden zijn, hebben de EU eigenlijk het hardste nodig. Powerhouse Londen, een grote ‘Remain’-stemmer, heeft dat bijvoorbeeld nauwelijks. Schotland (en in mindere mate Wales en Noord-Ierland) erkennen hun afhankelijkheid van de EU veel meer, en zinspelen op een ‘remain’. Wat overblijft is de rest van Engeland, zoals Yorkshire en de Midlands. Een stuk van Engeland dat, vooral buiten de grote steden, haar rug naar de EU toekeert. Niet doen, zei McCann. Engeland opereert namelijk niet alleen vooral op deze Europese schaal (te zien in de export), maar kan vaak ook veel meer leren van Europese regio’s in vergelijking tot regio’s in Amerika, Australië of Canada. Laten we hopen dat McCanns ideeën weerklank zullen vinden in het Verenigd Koninkrijk.