Zeeland recreatieland

harbour village de zilveren schor.jpg

Fietsend over Walcheren (Zeeland) zie je in veel dorpen nieuwe recreatieparken worden ontwikkeld. Zeeland blijft onverminderd een recreatieland, iets wat Jaap Fisscher in 1961 al zong. Enkele voorbeelden: er verrijzen luxe vakantiewoningen in Harbour Village De Zilveren Schor aan het Veerse Meer, in Zoutelande wordt een “duinhotel” ontwikkeld, en camping De Boomgaard in Westkapelle breidt flink uit met chalets. Dat is nodig, want “de toerist is veeleisend, wispelturig en niet meer in één hokje (doelgroep) te plaatsen”, aldus de Structuurvisie gemeente Veere 2025. Het bestaande aanbod aan recreatiemogelijkheden moet worden aangepast aan de nieuwe eisen van de toerist. “Zuinig en verantwoord duurzaam ruimtegebruik is het uitgangspunt en kwaliteitsverbetering vindt primair plaats door herstructurering, opwaardering of transformatie.” Een snelle verkenning in de gemeente Veere lijkt te wijzen op wat nieuwe parken her en der, maar vooral op het grootschalig opknappen en uitbreiden van al bestaande (mini)campings en verblijfsplekken. Dat klinkt op papier prima, maar je verbaast je over de grootte van deze transformatie. Het opknappen van campings zijn de kleine veldjes naast de boerderij die als minicamping dienen ver voorbij – terwijl de naam ‘minicamping’ soms wel blijft bestaan. Kijkt het Kustpact ook naar deze ontwikkeling in het ‘achterland’, of concentreert het zich puur op de kuststrook langs het strand?

Composiet in de Deltawerken?

Oosterscheldekering.jpg

De Oosterscheldekering is nooit af. De keren dat ik er langs fiets staat bijna altijd wel een deel in de steigers. De schuiven vragen om veel onderhoud. Reden genoeg voor de beheerder, Rijkswaterstaat, om goede materialen te gebruiken. Traditioneel wordt er veel met beton, staal en (in mindere mate) hout gewerkt. Zowel Rijkswaterstaat als private partijen zijn op zoek naar slimmere, duurzamere materiaalkeuzes. De oplossing is misschien wel schuiven van composiet. In ons onderzoek naar de Nederlandse sluizensector van twee jaar geleden schuurden we hier ook tegenaan. Dé innovatie waar geïnterviewden vaak mee aankwamen was de composietdeur, begin dit jaar geplaatst in sluis III in het Wilhelminakanaal bij Tilburg. Een deur dus van kunststof, die langer mee zou kunnen gaan. Ook is een composietdeur een stuk lichter dan een houten of stalen deur. Bouwbedrijf Heijmans ontwikkelde de deur samen met FiberCore Europe. Dit laatste bedrijf heeft de ambitie om dit materiaal ook toe te gaan passen op de Oosterscheldekering. De sluis in het Wilhelminakanaal is dan ook de vuurdoop: kan het? Er is door Rijkswaterstaat bewust voor gekozen om klein te beginnen, de vraag is nu of het opgeschaald kan worden. Dat is niet alleen een technisch vraagstuk, maar belangrijker nog, durft men het aan? Om daar iets van gevoel voor te geven: een paar jaar geleden berichtte RTL Nieuws over achterstallig onderhoud bij de Oosterscheldekering. De Minister kon meteen naar de Tweede Kamer komen om opheldering te geven over de staat van deze belangrijke primaire waterkering.

Onder de oppervlakte

hedwigepolder

Op 1 februari zond de VPRO de mooie film Onder de oppervlakte uit over de Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen. De documentaire is geregisseerd door Digna Sinke. Het is een prachtig voorbeeld waarin Bent Flyvbjerg’s ideeën over macht en rationaliteit duidelijk te zien zijn. Sinke raakt de weg kwijt in het politieke proces rondom het ontpolderen van de Hedwigepolder. Ministers komen en gaan, de Vlamingen houden hun poot stijf en de Zeeuwen tasten in het ongewisse. Zoals Flyvbjerg al stelde: macht volgt een rationaliteit die rationaliteit niet kent.

De documentaire is hier terug te kijken. Het boek van Bent Flyvbjerg heet Rationality and Power: Democracy in Practice (1998) en volgt de ontwikkelingen in het stadscentrum van Aarhus (Denemarken).